Jon Anderson w Poznaniu, czyli ostatnie święto dla fanów Yes? [RELACJA]

Sala Ziemi w Poznaniu 8 października roku 2026 wypełniona była niemal do ostatniego miejsca, co oznacza prawie dwa tysiące osób i z całą pewnością każda z nich gotowa była na taki monumentalny początek. Jak i na wszystko, co nastąpiło w kolejnych minutach. Czyli przegląd muzycznych arcydzieł jednego z najważniejszych zespołów w historii (progresywnego) rocka. Z jednym z najbardziej charakterystycznych głosów w historii muzyki popularnej w ogóle.

Jon Anderson śpiewał dla nas na 2 tygodnie przed swoimi 82. urodzinami, co wydawało się nieprawdopodobne zważywszy na fakt, że brzmienie jego głosu właściwie nie różniło się od tego, co znamy i kochamy z legendarnych płyt, których dostarczał światu już od roku 1969. Dodatkowo wszystkie utwory dosłownie na scenie przetańczył, może subtelnie i trochę w zwolnionym tempie, ale jednak. Trudno było od niego oderwać wzrok, bo akcentował swoimi ruchami większość motywów muzycznych, zarówno rytmicznych, jak i melodycznych. Dosłownie płynął z nimi, ciesząc się każdą nutą, jakby był dumny z każdej z nich jak ze swoich dzieci.

Przez cały ten cudowny czas mieliśmy świadomość, że to prawdopodobnie jego pożegnanie z polskimi fanami, którzy od pierwszych minut gotowi byli zarówno bardzo uważnie słuchać, jak i starannie dziękować za wszystkie wzruszenia – już po otwierającym „Close To The Edge” mieliśmy aplauz na stojąco. Wstawanie z krzeseł zdarzało nam się zresztą częściej – tego rodzaju podziękowań brakowało tylko po trzech nowych utworach, stworzonych wraz z The Band Geeks, które brzmiały bardzo przyzwoicie (a momentami nawet lepiej), ale jednak odbiegały od klasycznego materiału Yes w rodzaju takich perełek, jak: „And You And I”, „Starship Trooper”, „Awaken” czy na zakończenie fantastyczne „Roundabout”.

Gdy więc Jon zapowiadał „rzeczy, które dokończyli dosłownie w ostatni piątek”, napięcie nieco opadało. Wszak wszyscy jak jeden mąż byliśmy w tym miejscu, by oddać hołd ponadczasowym kompozycjom z okresu świetności Yes, zjawiskowej muzyce, którą zachwycał się przez długie lata cały świat, mimo jej złożonych struktur, skomplikowanych układów rytmicznych, wyrafinowanych melodii. Były też, oczywiście, momenty prostsze, delikatniejsze, zagrane z gitarą akustyczną. Ze strony Jona przygrywanie na tamburynie, na lirze, a nawet krótki taniec z żoną.

Chcieliśmy, by ta pocztówka z lepszego świata trwała jak najdłużej, wszak to świat odchodzący, prawie już nieistniejący. Choć wśród publiczności nie brakowało młodzieży, często w koszulkach z „Close To The Edge” i nie tylko. Czy poniosą dalej w świat „dobrą muzyczną nowinę” z czasów, kiedy muzyka rockowa (czy szerzej: popularna) najbliższa była klasyki? Czy takie rozbudowane muzyczne formy mają jeszcze szanse kiedyś wrócić w pięknym stylu, czy człowiek będzie jeszcze kiedyś w stanie tak długo pozostawać skoncentrowanym podczas słuchania? Zapewne niewielkie są szanse, żeby powrócił do nas jeden z największych bohaterów progresywnego ruchu, tym bardziej doceniamy to, że na pożegnanie zaserwował nam taki długi i piękny wieczór. Z potężnym brzmieniem, osiągniętym z pomocą naprawdę rewelacyjnych muzyków, dzięki którym - jak opowiadał ze sceny – w ogóle zdecydował się na powrót do koncertowania z twórczością Yes. Dziękujemy!