Lizz Wright: otulać głosem niczym ciepłym szalem [RELACJA]

Trudno narzekać na rozpiętość gatunkową muzycznych wydarzeń, które dzieją się w Poznaniu, niemal w każdym tygodniu (nie licząc wakacji i prawie całego grudnia). Mówimy o nich na co dzień, na wiele z nich rozdajemy Państwu zaproszenia, część relacjonujemy w tym miejscu. Nie brakuje popu, hip-hopu, rocka, muzyki alternatywnej, elektroniki czy jazzu. Nie nudzą się melomani od klasyki, zdarza się funk (rzadziej) i soul (jeszcze rzadziej). Natomiast artyści zza oceanu, który łączą ostatnie ze wspomnianych gatunków z jazzem i bluesem, a zwłaszcza z gospel, to jednak są rzadkimi dobrami na „tej ziemi”.

Może dlatego na koncercie Lizz Wright w Auli UAM widzieliśmy nie tylko dyrektora artystycznego Enter Enea Festivalu (którego „jesienną odsłoną” był ten występ) Leszka Możdżera, ale też legendę polskiej sceny Urszulę Dudziak, byłego wiceprezydenta Poznania Jędrzeja Solarskiego czy Grażynę Kulczyk. Wspólnie delektowaliśmy się dźwiękami, które są prawie jak z innego, wciąż niedostępnego nam świata. Jak z amerykańskiego południa, gdzie nie dojeżdżają żadne wozy transmisyjne albo – dla odmiany – jak z gali ceremonii rozdania amerykańskich nagród Grammy, gdzie tacy artyści są regularnie nagradzani lub chociaż nominowani.

U Lizz Wright słychać było bowiem i jedno, i drugie. Z jednej strony szacunek dla historii, bliskość korzeni i wręcz ulicy, a z drugiej wielkość, nieuchwytność, jakby śpiewała do nas z gwiazd. Jej głos dosłownie wbijał w fotel, prawie w jego moc nie dowierzaliśmy. Głęboki, niski, ciemny alt otulał nas niczym gruby szal i mocno chwytał za serducha. Czasem przywoływał wokal Des’Ree albo Dianne Reeves, momentami… K.D. Lang.

Bez względu na repertuar, którego w większości nie znaliśmy (choć nie brakowało klasyki „czarnej muzyki”, jak „Taste of Honey”), zachwycaliśmy się każdą kolejną piosenką. Bo artystka każdą kompozycję zamieniała w prawdziwe złoto, w dodatku wydłużając je nierzadko do siedmiu, ośmiu minut. W pewnym momencie sama stwierdziła, że „mogłaby tak w nieskończoność, więc dajcie znać, kiedy mam skończyć”.

Co prawda zabrakło kilku jej najbardziej znanych utworów, ale na szczęście nie zapomniała o przeszywającym „Old Man” Neila Younga, podczas którego namawiała do wspólnego śpiewania, albo poruszających love songach takich, jak „Sparrow” czy „Stop”, z charakterystycznymi wersami w rodzaju „Powiedz słońcu, żeby przestało świecić, ale nie mów mi, żebym przestała”… Zresztą, sama wydawała się przed mikrofonem mocno poruszona, bardzo skupiona, z wielką uważnością traktująca każdy moment koncertu. Momentami będąc w stanie niemal mistycznym, może trochę dzięki temu, iż wydawało jej się najwyraźniej (co wynikało z dwóch wypowiedzi), że występuje nie w filharmonii, a w kościele. Kilka razy dziękowała nam też za samą możliwość spędzania tego czasu z nami i dzielenia się „w tej pięknej przestrzeni” swoją twórczością.

Skomentowała też wyniki wyborów połówkowych w USA, ciesząc się, że wygrywa dobro, bo „każdy człowiek powinien mieć szansę na pomyślność w kontekście jego bezpieczeństwa i wolności”. Bardzo też chwaliła się swoimi muzykami, z których jeden, gitarzysta, otrzymał od poznańskiej publiczności wielką owację (to bowiem Adam Levy, znany m.in. z zespołu Nory Jones), a także zaśpiewał razem z Lizz duet „Feels Like Home” z repertuaru Randego Newmana. Jeszcze jedna tego wieczoru muzyczna perełka, z których utkany był ten koncert w całości. Nie mogło być jednak inaczej – TAKIM głosem i w taki sposób Lizz Wright mogłaby nam śpiewać właściwie cokolwiek, a i tak bylibyśmy zachwyceni.