Tydzień Komedy i Studio Komedy - FILM

Wielki, wielki artysta!

„Urodziłem się 27 kwietnia 1931 roku w Poznaniu z ojca Mieczysława, z zawodu urzędnika państwowego, i matki Zenobii Gembickiej. Przed wojną uczęszczałem do pierwszej klasy szkoły powszechnej. W listopadzie 1939 r. zostałem wraz z rodzicami wysiedlony przez Niemców.”

Tak właśnie rozpoczynał się życiorys jednego z wybitnych muzyków jazzowych w Polsce. Muzyka zawsze była obecna w Jego życiu

„Muzyka jazzową zainteresowałem się w gimnazjum .Byłem członkiem grupy muzycznej „Carioca” , gdzie grał ze mną kontrabasista jazzowy Witek Kujawski. To od niego dowiedziałem się, że wariacje które zagrałem mu, są improwizacją jazzową. Odtąd zacząłem szukać jazzu w radio i ... w knajpach”.

Krzysztof Komeda, pomimo swoich studiów medycznych, nie zrezygnował z muzyki. Współpracował z grupą „Melomani”, a także grał w różnych poznańskich zespołach muzycznych. Jazz stawał się nie tylko jego zainteresowaniem, ale i życiem. Bez muzyki nie mógł żyć.

Pierwszy publiczny występ Komeda miał w poznańskim ośrodku TV. Zespół tworzyli: Jan Ptaszyn-Wróblewski, Jerzy Milian, Józef Stolarz, Stanisław Pludra i Jan Zylber.

„Z Krzysiem można było o wszystkim pogadać poza jego muzyką. Jest to charakterystyczne dla całego środowiska jazzowego. Nikt nie lubi rozmawiać o swojej muzyce. Bywały jednak sytuacje , kiedy pytał, co sądzi się o jego pomysłach muzycznych. Czynił to jednak zawsze nieśmiało" - wspomina go Jan Ptaszyn-Wróblewski.

"..Ambicją rodziców jego było, aby studiował medycynę, podczas gdy Krzysio marzył tylko o jednym - chciał zostać pianistą jazzowym. To był jego dramat. Wiedział już wcześniej, że aby studiować musi się rozstać z jazzem, który był dla niego wszystkim. Opowiedział mi wtedy, jak będąc na studiach w Poznaniu tak był spragniony muzyki, że gdy w niedzielę chodził na poranki filharmoniczne, to słuchając koncertu płakał. A teraz jest już od dwóch lat laryngologiem, pracuje w klinice poznańskiej i nadal nie rezygnuje z grania jazzu. Na szczęście znalazło się kilku takich samych fanatyków jako on i tworzą wspólnie zespół, wymienił nazwiska Wróblewski, Milian, a będą się nazywać „Sekstet Komedy”, bo taki sobie wybrał pseudonim. Gdy mówił mi o tym, emanowała z niego niesłychana pasja, namiętność. Uwiódł mnie tym i ja biernie poddawałam się sile jego osobowości. Po paru godzinach wiedziałam, że to jest coś głębszego, coś na całe życie".