Poezja Barańczaka łączy wiele tradycji literackich: barokową stylistykę i typową dla romantyzmu postawę bohatera lirycznego, a także awangardowe podejście do pracy nad wierszem. Jako poeta-lingwista Barańczak był kontynuatorem doświadczeń poetyckich Mirona Białoszewskiego, którego jest wielbicielem i znawcą. W programie radiowym zrealizowanym w 1975 roku, poświęconym twórczości tego poety, opowiadał o wyjątkowości Białoszewskiego.
W 1968 roku ukazał się pierwszy tomik wierszy Barańczaka - "Korekta twarzy". Jako jeden z liderów "Pokolenia '68" w swojej twórczości dał świadectwo nie tylko przeżyciom Marca '68 i Grudnia '70, ale też codziennego życia w PRL-u. Od początku kreował nową poetykę, nazwaną nowofalową, którą cechowała demaskatorska postawa wobec języka propagandy. I tak wkroczył swoją poezją w sferę polityki. Dobitnie widać to w tomiku "Jednym tchem", z którego pochodzi wiersz pod tym samym tytułem co nazwa zbiorku.
Stanisław Barańczak urodził się 65 lat temu w Poznaniu, w rodzinie inteligenckiej. Ukończył Uniwersytet Adama Mickiewicza na wydziale filologii polskiej, gdzie potem pracował naukowo. Jako poeta debiutował już podczas studiów. Jest jednym z głównych przedstawicieli Nowej Fali - obok Ryszarda Krynickiego i Adama Zagajewskiego. Jego ówczesna poezja często odsłaniała absurdy komunizmu. W 1976 był jednym z założycieli Komitetu Obrony Robotników, a wcześniej złożył również podpis pod słynnym "Listem 59", będącym protestem intelektualistów przeciwko poprawkom do Konstytucji PRL, ograniczającym suwerenność Polski. Podpisał się pod listem do intelektualistów zachodnich w sprawie represji wobec strajkujących robotników. Jego utwory zostały objęte zakazem druku, ukazywały się przez lata jedynie w II obiegu. Brarańczak współredagował wiele podziemnych czasopism - między innymi "Zapis".