Deep Purple nie odpuszcza

Deep Purple, absolutna klasyka rocka. Zespół z trójcy angielskich kapel, które popchnęły muzykę gitarową na zupełnie nowe tory. Deep Purple, a także Led Zeppelin i Black Sabbath spowodowały, że prawie 60 lat temu hard rock wyznaczył nowe tory muzyce. Doszły jeszcze zespoły The Who, Uriah Heep oraz amerykańskie grupy Steppenwolf i Blue Cheer. Szlak prowadził prosto do speed rocka i heavy metalu. Płyty „Deep Purple In Rock”, „Machine Head”, „Burn”, „Stormbringer” weszły do kanonu rocka.

Zespół Deep Purple gra nadal i nie są to rachityczne odgłosy dawnej super grupy. Moc słychać od pierwszych taktów płyty „Splat!”. To ciągle zgrany zespół wyśmienitych muzyków, wokalista Ian Gillan, basista Roger Glover, klawiszowiec Don Airey i perkusista Ian Paice. Tylko gitarzysta Simon McBride to już nowe pokolenie. Album „Splat!” jest drugą ekspozycją jego możliwości jako instrumentalisty. Muzyka z tej płyty uderza natychmiast z dużą siłą, niosącą energię i perfekcyjne wykonanie. W nagraniu „Diablo” gitarzysta Simon McBride „toczy” instrumentalny pojedynek z gościem specjalnym, gwiazdą country Keithem Urbanem. Utwory w dużym tempie wyskakują na płycie jeden po drugim, dopiero w okolicy nagrania „Sacred Land” następuje nieznaczne uspokojenie. Wrażenie pogoni za czasem bierze się z długości utworów, a właściwie ich zwartości. Kolejne piosenki ledwie dobijają do czterech minut. W każdym nagraniu wiele się dzieje, krótkie introdukcje instrumentalne, błyskotliwe wrzutki gitarzysty i organisty, poszczególne elementy precyzyjnie realizowane, jakby trener patrzył na zawodników i mierzył ich osiągi ze stoperem w ręku. Może zresztą producent Bob Ezrin z konsekwencją to narzucił. Jest w nagraniach na płycie dużo typowego, dynamicznego brzmienia dawnego Deep Purple. Nawet jeśli następuje delikatne zwolnienie lub sekcja rytmiczna odpuszcza na parę taktów, żaden z muzyków nie próbuje przesadzać z wykonaniem dłuższej partii solowej. Wirtuozowskie zagrywki Simona McBride’a i Dona Airey’a są niczym krótkie rozbłyski w potężnej masie dźwiękowej. Sytuacja powoli się zmienia w środkowej części płyty, gorset czasu ulega uwolnieniu, muzycy pozwalają sobie na coraz większą swobodę instrumentalną. Tak przebiega utwór „The Only Horse In Town” naznaczony brzmieniem organowym. Nagranie „Sacred Land” przypomina nastrojem i miarowym rytmem przebój sprzed 40 lat „Perfect Strangers”. W utworze „Gulf Trippin’” jest aż tyle miejsca, żeby zmieścić partie fortepianu akustycznego i gitary. Wstęp utworu jest zwodniczy, bo za moment rusza ostry rockowy numer, połączony z częścią improwizacji instrumentalnych w stylu progocka. Trzeba przyznać, że 13 nagrań zespołu to zbiór bardzo zróżnicowanych kompozycji.

W drugiej połowie płyty muzycy mają możliwość rozwinięcia skrzydeł, co dobrze słychać w utworze „Scriblin’ Gib’rish”.  A potem jeszcze typowy hard rockowy kawałek „My New Movie” ze zgrabną partią gitary, przejętą przez solo organowe, wyraźnie zabarwione motywami klasyki. Album „Splat!” to w ostatniej dekadzie najlepsza płyta Deep Purple. Mamy bardzo rasowy zespół rockowy pełen energii, grający na wysokim poziomie instrumentalnym. Wokalista Ian Gillan jest w bardzo dobrej dyspozycji, co skupia najlepiej kawałek „The Beating Of Wings”. Brak niestety na płycie utworów na miarę „Smoke On The Water”, „Black Night”, „Strange Kind Of Woman” i „Child In Time”. Może wymagam za wiele od kapeli z tak ogromną listą dokonań. Jednak do utworów „Arrogant Boy”, „Diablo” czy melodyjnego „The Horse In Town” chce się podświadomie wracać, jak ćma lgnie do światła.