Czy mamy czas dla dzieci?

Very nice site! cheap goods http://aieopxy2.com/osovqov/4.html

Very nice site! [url=http://aieopxy2.com/osovqov/2.html]cheap goods[/url]

Very nice site! <a href="http://aieopxy2.com/osovqov/1.html">cheap goods</a>

Very nice site!

Very nice site! cheap goods http://aieopxy2.com/osovqov/4.html

Very nice site! <a href="http://aieopxy2.com/osovqov/1.html">cheap goods</a>

Very nice site!

Very nice site! cheap goods http://opxyiea2.com/yoyaoyo/4.html

Very nice site! <a href="http://opxyiea2.com/yoyaoyo/1.html">cheap goods</a>

Very nice site!

Very nice site! [url=http://oixypea2.com/qxqsrqq/2.html]cheap goods[/url]

Very nice site! <a href="http://oixypea2.com/qxqsrqq/1.html">cheap goods</a>

Very nice site!

Very nice site! cheap goods http://ypxaieo2.com/ooovqoy/4.html

Very nice site! [url=http://ypxaieo2.com/ooovqoy/2.html]cheap goods[/url]

Very nice site! <a href="http://ypxaieo2.com/ooovqoy/1.html">cheap goods</a>

you have a terrific blog here! would you like to make some invite posts on my weblog? gcdbgceddbda

Nie mieć czasu dla swoich dzieci to tak jakby nie mieć czasu na życie. Spełniamy się także poprzez dzieci i brak dla nich czasu to również odbieranie samym sobie szansy na własny rozwój. Są oczywiście tacy, kórzy nie chcą mieć dzieci. Tak też bywa. Lecz źle jest wtedy gdy podstawą do takiej decyzji jest własny egoizm.
Żyjemy w czasach pełnych hałasu, jazgotu i pośpiechu. I to nam przeszkadza. Ale do chrzanu jest nasza zawodowa czy finansowa kariera gdy brak nam czasu na wychowanie włsnych dzieci. One potrzebują nas a my ich. Do du..y jest więc wszystko co robimy gdy tracimy przez to kontakt z dziećmi.

Witam,

Znam rodzinę, w której rodzice pojechali za granicę do pracy, opłacali dziecku mieszkanie w Polsce, kontaktowali się z nim telefonicznie na co dzień - dziewczynka miała wtedy 15 lat - mówi, że strasznie znosiła samotność i teraz, w życiu dorosłym, ma problemy z relacjami, czuje się niedowartościowana, ma kłopoty natury psychicznej.

Jak wiele znaczy wspólne życie - nie tylko sucha rozmowa i zaspokajanie potrzeb finansowych - tego nikt nie docenia.

Wiem - po swoim przykładzie - swoim i własnego dziecka - malec (5-cio latek) ma opiekę naprzemienną - tydzień w tydzień ma przeprowadzkę od jednego do drugiego rodzica. U taty - wszystko ma, bo babcia kupuje - ale tata nie zawsze dostępny - dużo śpi w dzień - dziecko narzeka. U mamy - nie ma wszystkiego - rozmawiamy o oszczędzaniu pieniążków - dziecko rozumie - i cieszy się z każdej chwili z mamą kiedy może się przytulić, powygłupiać razem, pobawić wspólnie klockami...

Z mojej strony jako dziecka wygląda to tak: jestem studentką i młodą mężatką. Moi rodzice pochodzą z tradycyjnych, wiejskich rodzin i - niestety - pokoleń o tradycyjnym wychowaniu typu "dzieci i ryby głosu nie mają". Ten sam typ wychowania został przeniesiony na mnie i moje rodzeństwo. Doceniam to, że rodzice włożyli wiele trudu i pieniędzy w moje ukształtowanie (tak jak Kama - kursy, szkoła muzyczna, skrupulatne "pilnowanie" moich postępów w nauce) - ale na tym się skończyło. Nie nawiązałam z nimi żadnej więzi, gdyż rodzice w ogóle mnie nie słuchali, nie próbowali mnie zrozumieć, nie brali pod uwagę mojego zdania, ciągle powtarzając, że "dzieci i ryby głosu nie mają". Kara miała pierwszeństwo przed nagrodą. Rodzice ciągle próbowali mnie ukształtować na swoją staromodną modłę, a ja nie pasowałam przez to do moich rówieśników i byłam przez nich odrzucona. Czułam się nieakceptowana zarówno przez zbyt wymagających rodziców, jak i przez nowoczesnych rówieśników. Ciągle czułam presję: nawet w czasie wspólnie spędzanego z rodzicami czasu nad jeziorem, rzeką, na rowerach, czułam się przez nich lustrowana i oceniana. W moim dorosłym życiu zaowocowało to poważnymi problemami psychicznymi, depresjami, lękiem społecznym (przed dorosłymi - jak przed projekcją moich rodziców, a przed rówieśnikami - jako przed potencjalnymi osobami, które mnie nie akceptują). Żadne kursy, żadne zakazy, nakazy, nie zastąpią miłości i wyrozumiałości. Dzisiaj widzę się z rodzicami dwa razy do roku, dzwonię do nich raz na tydzień, gdyż i tak każdy kontakt z nimi jest dla mnie źródłem stresu. Oni zaś nie rozumieją, dlaczego: przecież tyle "serca", tyle "czasu" włożyli w moje wychowanie. Inna sprawa, to różnice mentalne: ja studiuję dwa kierunki, znam różne poglądy, gałęzie sztuki, szeroki świat itp., a oni ciągle siedzą w tej wiejskiej mentalności, ze swoimi wąskimi zainteresowaniami i ciasnym spojrzeniem na świat. Wiem, że mój świat jest dla nich tak obcy, że nie zrozumieją go. Ale sami nauczyli mnie NIE DZIELENIA SIĘ z nimi: wiele rzeczy, np. rysowanie komiksów, pisanie pamiętnika, robiłam przed nimi w tajemnicy, gdyż uważali to za stratę czasu i często rekwirowali mi moje dzieła. Odskoczyliśmy od siebie tak daleko, jakbyśmy byli z innych planet. DRODZY RODZICE, nawet jeśli wasze dziecko robi coś waszym zdaniem dziwnego, niezrozumiałego, WSPIERAJCIE TO, jeśli widzicie, że to jego pasja. Ono i tak będzie to robić, a Wy nie będziecie mieli pojęcia, czym żyje wasza pociecha.

Proszę wyłączyć TVP,TVN,HBO,Ejtibi ,FHS,HSF.TV-Sport ...
Modę na Sukces,M jak M...a,Stafkę większą niż Sukces ...
I to jest +
Bo potem Pasją będzie #
I kiedyś się tak mówiło że ma krzyż i utrapienie ...,lub skaranie Boskie z takim-taką ... .

A CO ZROBIĆ JAK JEST JUZ ZA PÓŹNO NA "WYCHOWANIE", JAK DZIECI SĄ JUZ ZA DUŻE I DOROSŁE.ZROBILIŚMY, WYDAWAŁOBY SIE TYLE ILE MOZNA,RÓŻNE ZAJĘCIA, KURSY ITP, A JEDNAK..PRZYSZŁA DOROSŁOŚĆ I KONTAKT SIE URWAŁ..KTO ZAWINIŁ..?