Pracownik z padaczką? U nas nie...

Epilepsja cechuje się nagłymi napadami padaczkowymi. Mogą one mieć miejsce w bardzo różnych sytuacjach. Niestety, bardzo często myli się atak ze skutkami spożycia alkoholu. Zwykli ludzie widząc epileptyka, który ma atak, nie pomagają mu, ponieważ nie wiedzą jak pomagać. Pan Krzysztof Jarmuła miewał takie sytuacje, wielokrotnie spotykając się z brakiem zrozumienia dla siebie i objawów choroby, na którą cierpi. Polska Organizacja Pracodawców Osób Niepełnosprawnych jest jednym z tych podmiotów, które starają się pomagać w aktywizacji zawodowej epileptyków. - Jednak nie jest to jednak łatwe – przyznaje Anna Skupień z POPON-u.

Marianna Kamińska ze Stowarzyszenia ludzi z epilepsją „Koniczynka” uważa, że brak wiedzy jest podstawą braku zrozumienia. Chociaż sytuacja i tak powoli się poprawia – uprzedzeń w stosunku do epileptyków jest mniej, choć problem wciąż nie jest rozwiązany. I właśnie przez to epileptycy mają tak wielkie problemy ze znalezieniem zrozumienia. Ludzie zdrowi boją się ich choroby, obawiają się wchodzić w relacje z osobami cierpiącymi na padaczkę. Skutek jest taki, że znikomy procent epileptyków jest w stanie założyć rodzinę – nie z powodu własnych ograniczeń, ale dlatego, że istnieją w naszym społeczeństwie uprzedzenia.

Epileptykom pomaga działające w Poznaniu Stowarzyszenie ludzi z epilepsją „Koniczynka”. Mieści się ono przy ulicy Swoboda.

Jak postępować z osobą mającą napad padaczkowy:

* ułóż chorego na boku by uchronić go przed zakrztuszeniem się – pozycja boczna ustalona, jeśli nie jest możliwe ułożenie chorego w tej pozycji, pozostawić na plecach
* nie wkładać niczego pod głowę (koca, poduszki, kurtki itp.) – grozi to zapadnięciem się języka i utrudnieniem oddychania!! – częsty błąd popełniany przez przypadkowych świadków zdarzenia
* nie podawać nic do picia
* ochronić (szczególnie głowę i kręgosłup) przed okaleczeniem o okoliczne przedmioty – czyli np. przytrzymać z boku rękami, nie podnosić głowy chorego
* nie powstrzymywać na siłę drgawek
* rozpiąć pasek, kołnierz koszuli, aby ułatwić oddychanie
* nie wkładać niczego między zęby, szczególnie nic twardego. Nie otwierać siłą zaciśniętych szczęk
* zachować spokój, dopiero jeżeli po 2–3 minutach atak nie mija, wezwać pogotowie
* po ataku osoba może mieć problem z logicznym kontaktem, mówieniem, kojarzeniem faktów i samodzielnym chodzeniem, wiec powiedzieć spokojnie, co się stało i pomóc usiąść lub dojść do łóżka i pozwolić odpocząć. Należy sprawdzić, czy podczas napadu nie było mimowolnego oddania moczu (lub kału) i adekwatnie pomóc choremu. Najlepszą alternatywą po ustąpieniu napadu jest sen trwający 1–2 godziny. Napad naprawdę jest sporym wysiłkiem umysłowym i fizycznym dla organizmu.
* lekarze zalecają po każdym napadzie wezwać pogotowie a przynajmniej jak najszybciej skontaktować się z lekarzem prowadzącym.