Prezydent na lekcji historii w Kościanie

O ile pamiętam z dawnych czasów to 5-czerwca był Dniem Zakończenia Roku Szkolnego ...
W tym dniu oprócz Rozdawania Świadectw ,były Apele i rozdawanie nagród ,dyplomów i wyróżnień ... .
Były też kwiaty i UROCZYSTE SŁOWA ... .
Czy to wtedy było autentyczne tak jak teraz ?.Napewno nie było to spontaniczne ... .
Spontaniczne było wybiegnięcie ze szkoły na samym końcu tych nadymanych obrzędów lub OB-RZĄD-KÓW .
Gdyż wszyscy wiemy (lub powinniśmy wiedzieć) ile było tam w tym kiczu i fałszu .

pozdro...

JAK SB BUDOWAŁA „PAŃSTWO SOCJALISTYCZNE NOWEGO TYPU”
„To co się działo w 1989 r. nie miało nic wspólnego z wyborami i w tamtym czasie wszyscy to jeszcze nie tylko rozumieli ale i głośno mówili, nawet zwolennicy tej operacji. Po latach jednak sejm RP przyjmuje uchwałę nazywającą wydarzenia 1989 r. ‘wolnymi wyborami’. Ta operacja językowa jest niesłychanie ważna i groźna zarazem. Dla ludzi Platformy Obywatelskiej wywodzących się z ugrupowania powstałego przy okrągłym stole i z niego czerpiących swoje siły fikcja demokracji u źródeł III RP jest przesłanką usprawiedliwiającą ograniczenie, a nawet likwidację demokracji obecnie. Platforma wychodzi bowiem z założenia, że społeczeństwo, które nie potrafiło wywalczyć demokracji i niepodległości, a następnie pogodziło się z ich fikcją da sobie odebrać istniejące wciąż namiastki demokratycznych instytucji” - powiedział Antoni Macierewicz w referacie wygłoszonym w grudniu 2009 podczas sejmowej konferencji zorganizowanej przez Annę Walentynowicz.
Wielka inscenizacja z 1989 roku stała się podstawą wszystkich procesów politycznych nowego państwa i pozwoliła zastąpić autentyczną demokrację agenturalno-esbeckim erzacem. Nawiązywała wprost do tradycji sfałszowanych wyborów roku 1947, z których komunistyczni najeźdźcy wywodzili swoje prawa do rządzenia Polakami. Podobnie jak pierwsze powojenne wybory stały się jednym z najważniejszych elementów mitu założycielskiego PRL, tak farsa roku 1989 jest do dziś fundamentem legitymizacji układu okrągłego stołu.
Historyk Maciej Korkuć w artykule „Wybory 1947 – mit założycielski komunizmu” (Biuletyn IPN 1-2/2007) pisał: „Niepodległe państwo polskie nie uporało się dotychczas pod względem prawnym z dziedzictwem komunizmu w Polsce. Dokonana w dniu 31 grudnia 1989 r. przez ostatni, „kontraktowy” Sejm PRL zmiana nazwy państwa i jego godła miała znaczenie przede wszystkim w wymiarze symboli. Mimo że w roku 1991 odbyły się pierwsze wolne wybory parlamentarne, w sensie prawnym została podtrzymana w sposób niezakłócony ciągłość porządku prawnego zapoczątkowanego utworzeniem PKWN w Moskwie w 1944 roku. Od 1989 roku potwierdzały to także kolejne nowelizacje wywodzącej się z 1952 roku stalinowskiej konstytucji, przekształcające Polskę w państwo demokratyczne, ale nie podważające expresis verbis legalizmu władzy komunistycznej z lat 1944–1989, której faktycznym i najważniejszym źródłem były jednoosobowe decyzje Józefa Stalina.”
Istnieje dokument, którego treść znakomicie ukazuje okoliczności powstawania III RP i weryfikuje propagandowe wyobrażenia o tamtym okresie. Sporządzony przez Służbę Bezpieczeństwa i datowany na dzień 26 lipca 1989 r, dokument ten znalazł się w teczce Wydziału II MSW, zatytułowanej „Analiza sytuacji po wyborze Tadeusza Mazowieckiego na premiera” i – jak wynika z pisma przewodniego, został przesłany przez kierownika Grupy Operacyjno-Sztabowej w Sekretariacie Szefa SB MSW płk Leonarda Kaczorkiewicza do ministra Czesława Kiszczaka.
Data sporządzenia świadczy, że powstał on przed powołaniem rządu Tadeusza Mazowieckiego, tuż po artykule Michnika „Wasz prezydent, nasz premier” i po wyborze Jaruzelskiego na prezydenta. Jak każe nam wierzyć propaganda III RP, był to czas, gdy pokonaliśmy komunę, a tzw. wybory parlamentarne otworzyły drogę do „nowej Polski”.

Prezentowany dokument to projekt przystosowania Służby Bezpieczeństwa do wymogów nowych czasów. Sporządzony przez samych esbeków i nazwany „koncepcją wstępną”, omawia wiele aspektów życia publicznego i wskazuje na te jego obszary, w których rola SB – jako policji politycznej, zostanie utrzymana. Z treści opracowania wynika jednak, że bezpieka przypisała sobie funkcje daleko wykraczające poza ramy „ochrony bezpieczeństwa”. Sami esbecy przyznają zaś, że w „nowej Polsce” będą dbać o „poprawne kształtowanie wzajemnych stosunków między społeczeństwem, a organami władzy” i wpływać na szereg procesów politycznych i gospodarczych. Przemianowanie SB na UOP, brak opcji zerowej w służbach i fikcja tzw. weryfikacji, w pełni potwierdziły zasadność „koncepcji wstępnej”.
Każdy z czytelników znających historię III RP może sam ocenić – na ile projekty SB znalazły zastosowanie po 4 czerwca 1989 r. i na ile są do dziś aktualne. W tekście znajduje się kilka (wytłuszczonych przeze mnie) fragmentów, które kapitalnie ukazują zakres realnych wpływów bezpieki na proces budowania III RP i ujawniają zamiar zachowania funkcji kontrolnych przez ludzi Kiszczaka.
Już pierwsze zdanie tego tekstu - o „państwie socjalistycznym nowego typu”, zdumiewa trafnością diagnozy. By uzasadnić celność tego określenia, zacytuję fragment innego dokumentu z tego okresu – „załącznika do informacji dziennej z dn.07.04.1989 r”, w którym SB przedstawiło komentarze różnych środowisk po zakończeniu obrad okrągłego stołu. Czytamy tam m.in.:
„Środowiska inteligenckie we wstępnych komentarzach parafowanie komunikatu o zakończeniu obrad „okrągłego stołu” oceniają jako wydarzenie mające historyczne znaczenie dla Polski. Dominuje pogląd, że wynikiem rozmów jest stworzenie nowego, zreformowanego systemu społeczno- politycznego, którego podstawą będzie społeczeństwo obywatelskie, funkcjonujące w państwie socjalistycznej demokracji parlamentarnej”.
Określenie „socjalistyczna demokracja parlamentarna” wydaje się niezwykle trafne na określenie bytu państwowego, jaki wyłonił się z porozumienia komunistów z koncesjonowaną opozycją. Przyjęcie tej nomenklatury pozwala też pełniej zrozumieć zacytowane na wstępie słowa Antoniego Macierewicza. Bo skoro nie potrafiliśmy wywalczyć prawdziwej niepodległości i pogodziliśmy się z fikcją demokracji w postaci „socjalistycznej demokracji parlamentarnej”, czy można się dziwić, że obecny reżim z taką łatwością odbiera nam nawet ten substytut wolnego państwa?

Co nieco skapnęło także Panu Prezydentowi. Dzisiaj już jako Pan Prezydent siebie podaje za wzór. Wzór trochę taki skrzywiony, ale dla Pana Prezydenta może być.

Ale z Pana Prezydenta kłamczuszek. Nie Solidarność wygrała jak twierdzi Pan Prezydent, tylko przegrała. Komuniści nikomu władzy nie oddali tylko uwłaszczyli zastawiając ten proceder parawanem zbawczych demokratycznych przemian.