Wolimy narzekać niż się cieszyć?

Malkontent - to człowiek wiecznie niezadowolony. Podobno to określenie pasuje do Polaków. To stereotyp czy prawda? Jeśli dziś zapytamy - jak się Państwo mają, to jaką usłyszymy odpowiedz? Powodów do narzekania jest mnóstwo - dzisiejsza pogoda, potem upały, ale też korki na drogach, codzienne zakupy, drożyzna, że jest brudno, że wszędzie śmietnik, że szef jest zły a programy w telewizji są nudne.

Kilka miesięcy temu grupa socjologów przeprowadziła badania o tym jaki jest wizerunek Polaków, poddając analizie dyskusje prowadzone w internecie. Okazuje się, że naszą główną cechą jest  malkontenctwo a narzekamy głównie na to - że narzekamy. A jak już chcemy coś pochwalić, to zanim to zrobimy, jeszcze sobie wcześniej z tego pożartujemy. Ofiarą takiego narzekania w internecie jest prezydent Leszna Łukasz Borowiak, który często na społecznościowych portalach informuje o działaniach władz miasta. Nie da się ukryć - nie spotyka się z życzliwością i pochwałami. I jak potem pan prezydent ma uwierzyć w siebie?

Dlaczego tak się zachowujemy? Ksiądz Maciej Grześ, proboszcz parafii św. Antoniego w Lesznie zauważa, że mamy skłonności do narzekania i okazywania niezadowolenia. Korzystamy z prawa do wolności słowa - ale dlaczego akurat w ten sposób? Są też inne badania, w których padają stwierdzenia, ze coraz częściej mówimy, że coś piękne, miłe, że coś lubimy, coś nas cieszy. Najwięcej radości dostarcza nam - muzyka, potem znajomi i rodzina. A najspokojniej czujemy się wieczorami. Jacy więc jesteśmy naprawdę?

Z badań zespołu prof. Bogdana Wojciszke, psychologa społecznego, wynika, że osoby, które narzekają są lepiej postrzegane w naszym społeczeństwie od osób afirmujących rzeczywistość. Lepiej odbieramy tego, który na pytanie: "Jak leci?" - odpowie: "Lepiej nie mówić, beznadziejnie". Taka osoba jest bardziej wiarygodny niż ktoś, kto odpowie: "Jest świetnie!" . Skąd się to u nas bierze? Przeciwieństwem Polaków są ponoć Amerykanie. W tym przypadku panuje przekonanie, że Amerykanin na pytanie - " jak leci" - zawsze odpowie, nawet przez łzy, że dobrze czy świetnie.

Czy jako Polacy mamy skłonności do narzekania, znajdowania dziury w całym i pesymizmu? Czy to prawda, że jesteśmy malkontentami i skąd się to bierze? Może to wina naszego klimatu, położenia geograficznego i tempa życia, jakie przyjęliśmy? Żeglarz, kapitan Mirosław Lewiński, który świat opłynął dookoła, przyznaje, że są takie miejsca na globie, gdzie nie wypada narzekać. Według poznańskiego socjologa prof. Ryszarda Cichockiego od pewnego czasu poziom naszego narzekania zaczyna powoli spadać.

Jakie mają Państwo sposoby na to, żeby powstrzymać się od narzekania? Z czego warto się w życiu cieszyć? Czy jesteśmy malkontentami? Czy chętnie narzekamy i szukamy powodów do niezadowolenia, czy też potrafimy uwierzyć w siebie, w to, że coś się uda i wykrzesać optymizm z drobnych rzeczy? Czy może potrzebujemy wzmocnienia poczucia własnej wartości - i indywidualnie i jako naród? Zapraszamy do dyskusji.