Poetka w latach 1942-46 przebywała wraz z rodziną na zesłaniu w Kazachstanie, w trakcie którego pisanie wierszy było dla młodej dziewczyny ucieczką od przytłaczającej rzeczywistości życia poza Ojczyzną. Wiersze Marii Kocińskiej to przejmująca opowieść o tęsknocie za Polską, wolnością i bliskimi, a dzięki muzyce autorstwa jej ciotecznego wnuka mamy okazję pełniej zrozumieć dramatyzm napisanych przed laty słów.