SŁUCHAJ RADIA ON-LINE
Ponad stuletnia tradycja wciąż żywa. Trafi na listę niematerialnego dziedzictwa?
są głosy, że Ukraińcy czują się jak u siebie. Uważam, że to jest szczyt gościnności, że pozwalamy naszemu Gościowi na taką swobodę by czuli się u nas tak jak u siebie. pozwolenie komuś, by "czuł się jak u siebie", to najwyższy poziom zaufania. W kulturze europejskiej to dowód na to, że gospodarz jest silny, pewny swoich wartości i na tyle hojny, by nie traktować gościa jak "obcego", ale jak równego sobie.
Inna rzecz, gdy gość ma roszczenia i wykracza poza gościnność, gdy przestaje być partnerem i staje się narzucającym swoją kulturę, swoje obyczaje i "sobie pozwala". Jest taki moment, w którym kończy się partnerstwo, a zaczyna problem społeczny. Każda gościnność opiera się na niepisanej umowie: gospodarz daje bezpieczeństwo i swobodę natomiast gość wnosi szacunek do zasad panujących w domu, który go przyjął. Jeśli gość zaczyna narzucać swoje obyczaje lub ignorować normy gospodarza, dochodzi do naruszenia równowagi. W socjologii nazywa się to czasem "asymetrią adaptacji" – sytuacją, w której to gospodarz musi zmieniać swoje życie, by dopasować się do przybysza, zamiast odwrotnie. To właśnie te sytuacje budzą największy opór społeczny i sprawiają, że nawet najbardziej gościnni ludzie zaczynają czuć się we własnym kraju niekomfortowo. Wydaje się, że Polska przechodzi obecnie wielką lekcję wyznaczania tych granic – jak pozostać gościnnym i dumnym z tej otwartości, nie pozwalając jednocześnie na to, by gość stał się "dyktatorem" w nie swoim domu.
